De gitaar werd in de jaren 60 het handtekeninginstrument van hedendaagse muziek. De periode van 1960 tot 1964 zag een toenemend aantal gitaarinstrumentale nummers de charts betreden tot de British Invasion vocale muziek naar de voorgrond duwde. De late jaren 60 zagen een korte terugkeer van instrumentale nummers in de charts, maar in de jaren 70 waren ze gereduceerd tot novelty- en discohits, en de gitaarinstrumentaal verloor zijn prominentie.
Californië groeide in de jaren 60 uit tot een centrum van populaire Amerikaanse muziek, grotendeels door surfmuziek. Gelijkelijk vocaal en instrumentaal, bevatten de gitaartunes van die tijd twangerige klanken met veel reverb en tremolo. Top gitaarinstrumentalen uit de surf-epoche zijn: "Let's Go Trippin'" en "Misirlou" van Dick Dale; "Pipeline" van de Chantays; Duane Eddy's "Because They're Young"; de Ventures' "Walk Don't Run"; en misschien wel de meest bekende surf-instrumentaal, "Wipeout" van de Surfaris.
De British Invasion was meer dan alleen de Beatles en Rolling Stones. Voor hen scoorden de Shadows, Cliff Richards' backing band, al een aantal hits op de Engelse charts. De beste hiervan waren "Apache" en "Kon-Tiki". Harris en Meehan verlieten de Shadows en hadden een instrumentale hit met "Diamonds", maar in 1963 namen de Beatles en vocale muziek de charts in beslag.
Door de mid-jaren 60 werd er nog instrumentale muziek gemaakt, maar de gitaar werd minder prominent. R&B-groepen als Booker T. and the MG's, met Steve Cropper op gitaar, scoorden hits met "Green Onions" in 1962, en later in de jaren 60 met "Hip Hug-Her" en "Groovin'".
Het einde van het decennium zag een korte heropleving van gitaarinstrumentalen. Mason Williams had een hit met "Classical Gas", en Fleetwood Mac kwam uit de Britse blues-rockbeweging naar voren met "Albatross", best te beschrijven als vroege ambientmuziek. Gitaarinstrumentaal muziek richtte zich in de loop van de jaren 70 op jazz en jazz-rockfusie en verloor zijn populaire aantrekkingskracht.