Na de Burgeroorlog werd pianospel steeds populairder. Volgens het artikel "America's Music Publishing Industry: The Story of Tin Pan Alley" van Rick Reublin, leerden toen meer dan 500.000 jongeren piano spelen. Met de stijgende pianopopulariteit kwam een gelijkaardige vraag naar bladmuziek, die vervuld werd door de uitgevers en producenten van Tin Pan Alley.
Hoewel Tin Pan Alley wel als fysieke locatie bestond, op 28th Street tussen Fifth Avenue en Broadway in New York City, vertegenwoordigt het veel meer dan dat. Tin Pan Alley vertegenwoordigde ook de verschuiving van het verkopen van bladmuziek voornamelijk aan professionele artiesten naar het maken ervan een significante deel van de populaire cultuur.
Naarmate New York de knooppunt werd van de nieuwe muziekuitgeverij, sloten producenten en uitgevers contracten met populaire componisten voor exclusieve rechten op de werken van componisten en tekstdichters, onderzochten populaire smaken en opdrachten in die stijlen. Medewerkers van muziekwinkels "plugden" de nummers door ze voor klanten uit te voeren om de verkoop van bladmuziek aan te moedigen.
De namen van veel Tin Pan Alley-muzikanten en tekstdichters zijn bekend. Irving Berlin, George Cohan, Hoagy Carmichael, George en Ira Gershwin, Scott Joplin en Cole Porter maakten deel uit van het Tin Pan Alley-fenomeen. Populaire nummers uit die tijd zijn onder andere "White Christmas", "Over the Rainbow", "There'll Be a Hot Time in the Old Town Tonight" en "The Sidewalks of New York". Andere voorbeelden: "Take Me Out to the Ball Game", "Bill Bailey, Won't You Please Come Home", "Alexander's Ragtime Band", "By the Light of the Silvery Moon", "Down by the Old Mill Stream" en "Bicycle Built for Two".
Omdat de producenten van Tin Pan Alley nummers aanboden op basis van populaire stijlen, faciliteerde Tin Pan Alley de raciale vermenging van artistieke stijlen toen jazz en blues aan populariteit wannen. Witte musici namen Afrikaans-Amerikaanse stijlen en technieken over. Bovendien maakten de uitgevers bladmuziek voor populaire nummers gemakkelijk beschikbaar voor amateurmusici.
Hoewel het niet langer een bewust deel is van de populaire cultuur, zijn de nummers uit Tin Pan Alley deel van wat Michael G. Garber "embedded popular culture" noemt in zijn artikel "Why Tin Pan Alley Matters". Volgens Garber blijven de nummers onderdeel van het universele Amerikaanse geheugen door het gebruik van de muziek in reclame en tekenfilms en de teksten in koppen en culturele referenties.