EBM, ook wel electronic body music of industriële dansmuziek genoemd, is een genrerockmuziek waarbij de donkere, cacofonische klanken van industriële muziek een dansbare beat krijgen. EBM, dat in de vroege jaren '90 populariteit kreeg en nog steeds een toegewijde fanbase heeft, combineert elementen van industriële, electro en funk.
EBM werd in de late jaren '70 en vroege jaren '80 gepionierd door proto-industriële bands zoals Throbbing Gristle, Einstürzende Neubauten en Cabaret Voltaire, die dansbare 4/4-beats toevoegden aan dissonante, experimentele percussie en geluidseffecten. Het werd ook beïnvloed door synth-punkbands zoals DAF. De term zelf werd gecodificeerd door een lid van Kraftwerk die probeerde de klank van hun album 'The Man Machine' uit 1978 te beschrijven. De populariteit van het genre bereikte zijn piek in de late jaren '80 en vroege jaren '90 met bands als Front Line Assembly, Front 242, Ministry en Skinny Puppy.
Industriële muziek maakt gebruik van ruisende, dissonante en soms duidelijk 'mechanische' geluiden. Meeste industriële dansmuziek bevat elektronische elementen, met name voor de ritmesectie, hoewel vervormde gitaars ook veelvoorkomend zijn. In tegenstelling tot zuivere industriële muziek, blijven de vocals onvervormd, is de beat dansbaar en bevatten de ritmes melodische elementen.
EBM verankerde de experimentele neigingen van industriële muziek in een luisterbaardere, dansbaardere vorm, wat avant-garde-technieken toegankelijk maakte voor een breder publiek. Het bood ook een alternatief voor luisteraars in de jaren '90 die niet geïnteresseerd waren in de traagheid van alternatieve rock noch in de feel-good-melodieën van andere dansacts.
Hoewel zelf een subgenre van industriële muziek, komt EBM in verschillende variëteiten. Sommige bands, zoals Front 242, neigen naar de synthetische, volledig elektronische klank van Kraftwerk, terwijl anderen, zoals Nine Inch Nails, een meer gitaar-zware, rock-georiënteerde klank nastreven. Verschillen zijn ook te herkennen aan de optredensstijl: sommige EBM-artiesten doen niet meer dan DJ's die platen draaien, anderen, zoals My Life With The Thrill Kill Cult, zijn bekend om hun elaborate theatraliteit.
EBM is grotendeels uit de gratie gevallen in de mainstream, hoewel sporen ervan terug te vinden zijn in populaire acts als Nine Inch Nails en het genre een groep hard-core liefhebbers behoudt. Elementen van EBM zijn ook geapproprieerd door populaire techno-DJ's zoals Green Velvet en DJ Hell, die bekende EBM-artiesten samplen in hun nummers.