Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekgenres

Klassieke muziek versus moderne muziek

Eens beschouwd als de piek van expressie, inneemt klassieke muziek nu slechts drie tot vier procent van de opnagemarkt. Terwijl orkesten budgetten inkorten en klassieke formaten van de ether verdwijnen, wijzen sommige waarnemers op de rock 'n' roll-explosie van de jaren 50 als oorzaak. Andere claimen dat moderne klassieke muziek en zijn afwijzing van traditionele compositie-elementen verantwoordelijk zijn. In de realiteit ligt het hoofdverschil tussen deze genres misschien wel in hoe ze worden vermarkt en waargenomen.

Functie

Geassocieerd met artistieke pretentie, had klassieke muziek tot de vroege 19e eeuw een grotendeels functionele positie. Componisten als Haydn en Mozart werkten voor het hof, producerend muziek voor erediensten en entertainment. Zo zei men dat Bach zijn 'Brandenburgse Concerten' opofferde als een soort sollicitatiebrief, terwijl Haydn zijn 'Zonsopgang'-symfonie bedoelde om gasten te wekken die na een zwaar maal inslapen.

Betekenis

Bekritiseerd als goedkoop en pronkend door critici, veranderde de opkomst van virtuozen als de Hongaarse pianist en componist Franz Liszt in de mid-19e eeuw de percepties van klassieke muziek. Liszt brak nieuw grond door uit het geheugen te spelen en te weigeren het podium te delen met andere muzikanten – een ondenkbaar feit toen. Liszt's succes bij het grote publiek maakte hem de eerste in een lange rij sterren die een opkomende opname-industrie begon massaal te produceren en te markten.

Geschiedenis

Vastgeklonken tussen de big bands van de jaren 40 en de opkomst van rock 'n' roll in de jaren 50, begonnen klassieke muziekverkopen af te nemen. De zaak verbeterde in de vrijzinnige jaren 60, toen lumineusen als Frank Zappa zichzelf 'gefrustreerde klassieke componisten' noemden. In 1968 maakten de Britse hardrockband Deep Purple Schlagers door de eerste populaire muziekact te zijn die met een orkest speelde. Deze experimentering voort in de jaren 70, toen progressieven als King Crimson en Yes probeerden klassieke compositiediscipline te mergeren met rock's improvisatieve vrijheid.

Overwegingen

Critici van moderne klassieke componisten als Anton Webern en Arnold Schoenberg – bekend geworden door het verwerpen van strikte muzikale formules en tonale centra – vinden steun bij academici als David Huron, muziekcognitie-expert aan Ohio State University. Huron beweerde dat zijn studies lieten zien dat de capaciteit om muziek te waarderen werd gecompromitteerd bij blootstelling aan de willekeurige aanpak van componisten als Webern, volgens de Daily Telegraph. Andere onderzoekers, zoals Dr. Aniruddh Patel, waren het ermee eens dat traditionele klassieke muziek vergelijkbare mechanismen gebruikt als die vereist voor taalverwerking.

Potentieel

Moedig van de beperkingen van commerciële rockmuziek, zochten gitaristen als Deep Purple's Ritchie Blackmore en de overleden Randy Rhoads – wiens werkgever Ozzy Osbourne zijn Barok- en klassieke passies deelde – zich op onorthodoxe manieren uit te drukken. Een relevant voorbeeld is 'Mr. Crowley', waarin Rhoads zijn liefde voor 17e-eeuwse Barokorgelmuziek combineerde met de agressie van 1980s heavy rock. Deze houding wordt ondersteund door neo-klassieke rockgitaristen als Yngwie Malmsteen, wiens uitgebreide gebruik van alternate picking technieken en solo's over chromatische schalen laat zien hoe rock en klassieke muzikale genres kunnen coëxisteren.

Muziekgenres

Related Categories