Bebop is een Amerikaanse muzikale kunstvorm die vakkennis van harmonie, ritme en akkoordstructuur vereist. Door de creatieve kunstzinnigheid van jazmuzici ontwikkelde het zich uit de big band-ära van de jaren '30 in New York en Chicago tot een blijvende subgenre van jazz.
Bebop is een uitbreiding van swingjazz, maar verschilt in de benadrukking van het ritme en de manier waarop de solo wordt gespeeld.
De legendarische trompetist Dizzy Gillespie en saxofonist Charlie Parker, beiden Afro-Amerikanen, worden de vaders van bebop genoemd; dus was de Afro-Amerikaanse invloeds bij de geboorte het meest significant.
Bebop werd oorspronkelijk "de muzikant zijn muziek" genoemd en was bedoeld voor luisterende publiek. Die perceptie geldt nog steeds.
Jaren '30: Meeste big bands hanteerden swing en noemden zich swingbands. Het opwekkende ritme werd omarmd door het publiek, en dansen op swing werd de favoriete Amerikaanse tijdsbesteding.
1940: Swingmuzikanten begonnen te experimenteren met beat, melodie en akkoordstructuren, improviseerden nieuwe melodieën buiten de geschreven melodielijn. Ze scherpten hun vaardigheden in kleine groepen in after-hours clubs en repetitieruimtes. Ze noemden hun nieuwe stijl bebop.
1945: Dizzy Gillespie en Charlie Parker maakten de eerste bebop-opname. De publieke lancering nam de wereld in de storm, en muzikanten overal omarmden de innovatieve versie van swing. Het werd snel de favoriete muziek van het publiek.
1955: Bebops populariteit begon af te nemen toen rock 'n' roll opkwam. Bebop werd teruggedrongen tot cultstatus, en het grote publiek noemde het beatnik-muziek.
Heden: Bebop is stevig verankerd in het jazzgenre en wordt gerespecteerd als een kunstvorm die virtuoze vaardigheden vereist.
Bebop is snel getempo. Kenmerkend zijn lange, geïmproviseerde solo's, gebruik van alle muziekscales en chromatische passages, met dissonante harmonieën en overmaakte akkoorden. Deze solo's zijn "head arrangements"; ze staan niet genoteerd. In tegenstelling tot big band-muziek, waar de accent op de tweede en vierde beat ligt, vloeit bebop zonder accent op een specifieke beat.
Drummers spelen de standaard swing-achtste-nootbeat op hun ride-cymbal, maar accentueren met fills op verschillende trommen voor spanning. Bassisten spelen meestal "walking bass lines" in plaats van de akkoord op de eerste en derde beat te ankeren.
Oorspronkelijk bestonden bebop-bands uit vijf instrumenten: trompet, saxofoon, piano, bas en drums. In de late jaren '40 breidde de instrumentatie uit met gitaars en vibrafoons. Tegenwoordig wordt bebop op bijna alle instrumenten gespeeld.
Vanaf het begin was bebop bestemd om uit te stralen naar verschillende culturele kringloop. Dizzy Gillespie gebruikte ritmes uit Afro-Amerikaanse en Cubaanse culturen voor Afro-Cubaanse bebop. Braziliaanse muzikanten fuseerden het met Latijnse muziek, wat ritmes als samba en bossa nova creëerde.
Tegenwoordige jonge jazmuzici breiden de stijl verder uit door oude bebop-composities te heropknappen en nieuwe grooves en beats toe te voegen; zo is bebops kind, neo-bop, levend en kloppend.