Zowel disco als funk muziek kwamen in de jaren '70 tot grote prominentie en inspireerden luisteraars om te dansen. Interessante verschillen bestaan in hun oorsprong, geluid en langetermijneffect op populaire muziek.
Disco was een rijke, producer-gedreven stijl die in dansclubs werd gespeeld. Nummers omvatten vaak volledige orkesten en een constante "four-on-the-floor" drumbase. Volgens The Origin of: Disco, werd de bas benadrukt, en gitaars dienden zelden als leadinstrumenten.
Dansartiesten die tijdens de discocraze prominentie kregen, waren Donna Summer, Gloria Gaynor, Sylvester en KC and the Sunshine Band.
Volgens The History of Rock and Dance Music, evolueerde funk uit de zielmuziek van de jaren '60. Minder gestyleerd dan disco, benadrukte het agressieve beats en rauwe energie, wat het "zweterig" maakte dan disco en "vuil" dan soul.
George Clinton, die de bands Parliament en Funkadelic leidde, is een toonaangevende figuur in funkmuziek. The History of Rock and Dance Music noemt War een innovatieve band voor het fusen van funk met Latijnse ritmes. Maurice White, schepper van Earth, Wind and Fire, wordt erkend als een funk-legende.
Disco's invloed is te horen in de constante beats van housemuziek en electronica. Funk's rauwe zwier blijft resoneren in moderne R&B, new jack swing en hip-hopmuziek.