Nee. Romantische componisten hebben de fundamentele beginselen van eenheid en verscheidenheid niet opgegeven. Integendeel, ze verdiepten hun integratie – door contrast, herhaling, ontwikkeling, en transformatie op geweldige nieuwe manieren te gebruiken om cohesieve structuren te creëren terwijl ze emotionele en klankelijke horizonnen dramatisch uitbreidden.
Denk aan Beethoven's late kwintetten, Wagner's leitmotieven, of Mahler's symfonieën: eenheid wordt niet alleen bereikt door rigide klassieke vormen, maar door thematische herhaling, harmonisch verhaallijn, en architectonische visie. Verscheidenheid is niet alleen toonartwisseling – het is orkestrale kleur, vorminnovatie, en expressieve extremen.
Romanticisme vergrootte muzikale expressie zonder te verwerpen haar structurele funderingen. De principes bleven; het palet explodeerde.