Ragtime—de gesyncopeerde, "geraggelde" ritme stijl die 19e-eeuwse marsen en vroege jazz overbrugde—werd geboren op de piano. In de jaren 1890 begonnen Afro-Amerikaanse pianisten in Midwestern steden als St. Louis en Chicago te improviseren met gesyncopeerde rechterhand melodieën over vaste linkerhand "oom-pah" bas patronen.
Deze solopiano stukken (door pioniers als Scott Joplin, James Scott, en Joseph Lamb) circuleerden als bladmuziek en pianorollen lang voordat bands ze arrangeerden voor orkesten of dansensembles. De piano's percussieve aanval en wijd bereik maakten het het perfecte voertuig voor ragtime's ingewikkelde counterpoint en dryvende momentum.
Pas later migreerde het genre naar brass bands, banjo orkesten, en vroege jazz combo's—maar zijn DNA blijft puur pianistisch.