Janis Joplins interpretatie van "Summertime" (uit Gershwin's Porgy and Bess) transformeert het wiegelied in een rauwe, blues-ge-drenche smeekbede. Terwijl het origineel de gemak van de zomer evoceert, vangt Joplins versie een diepere verlangen naar vrijheid en ontsnapping uit ellende. Haar gritty, zwevende vocals brengen zowel de vleugeljachtige vreugde van de zomer als de pijn van het einde over – spiegelt de vergankelijke aard van geluk in een moeilijk leven. Het wordt een hymne van veerkracht en verlangen.