Muziek is een integraal deel van de menselijke cultuur sinds prehistorische tijden, met haar populariteit verschillend ontwikkeld over samenlevingen. Hoewel er geen enkele datum is waarop muziek "populair werd," illustreren belangrijke historische mijlpaalen haar ontwikkeling:
Muziek bloeide in Egypte, Mesopotamië, India en China, dienstdoend voor religieuze ceremonieën, sociale evenementen en artistieke expressie. Instrumenten zoals harpen, lyra's en vroege fluiten waren gangbaar.
Oud-Griekenland en Rome ontwikkelden muziektheorie en -praktijk, met muziek verbonden aan filosofie, poëzie en drama. De lyra en aulos (een dubbelrietinstrument) waren prominent.
Sacrale muziek domineerde, met Gregoriaans zang als primaire vorm van aanbidding. Wereldlijke tradities ontkwamen door troubadours en vroege polyfonie.
Hernieuwde interesse in klassieke oudheid spoot innovatie. Polyfonie werd complexer, met componisten zoals Palestrina en Lassus als voorlopers.
Uitgebreide ornamentatie kenmerkte deze periode. Opera werd geboren, drama, muziek en dans verenigend. Bach, Handel en Vivaldi schiepen eeuwigdurende meesterwerken.
Het orkest breidde uit, en vormen zoals de symphonie en strijkwartet werden gestandaardiseerd. Haydn, Mozart en Beethoven zijn de reuzen van deze eeuw.
Emotionele expressie, dramatische melodieën en rijke orkestratie definieerden het romantisme. Schubert, Schumann, Chopin en Wagner duwden grenzen.
De 1900s zagen een explosie van genres: jazz, blues, rock and roll, elektronische muziek en minimalisme, weerspiegeld diverse culturele verschuivingen.
Over het algemeen is de populariteit van muziek continu gegroeid, gevormd door technologische, sociale en artistieke veranderingen door de eeuwen heen.