Op de laatste zondag van januari 2005 behoorde de Billboard Hot 100's #1 plek aan een track die het mid-2000s pop-R&B crossover moment perfect verwoordde: "Don't Cha" van The Pussycat Dolls met Busta Rhymes.
Geproduceerd door CeeLo Green (toen van Gnarls Barkley) en gebouwd op een sample van Sir Mix-a-Lot's "Baby Got Back" (zelf interpolerend "Swass"), is "Don't Cha" een meesterles in hook stacking: de "don't cha wish your girlfriend was hot like me" refrein, Busta's hype-man couplet, de "la la la" post-refrein, de beat's minimaliste synth-bas pulsering. Het is zelfverzekerd, licht confronterend, en onweerlegbaar catchy.
The Pussycat Dolls – oorspronkelijk een burlesque trupp, gerebrand als popgroep door Robin Antin en Jimmy Iovine – belichaamden de tijdperk's vervaagde grenzen tussen performancekunst, seksualiteit, en commerciële pop. "Don't Cha" was hun debuutsingle. Het kondigde hen aan als sterren en zette het sjabloon voor meisjesgroep heruitvinding in de streaming era.
Busta Rhymes' gastcouplet ("Ooh, ooh, ooh, ooh / I'm the one they call Busta Rhymes") herinnerde luisteraars dat hip-hop features popvaluta werden. De Sir Mix-a-Lot interpolatie signeerde het begin van 2000s nostalgie mijnbouw. En de video's choreografie – stoelroutines, haarflips, gesynchroniseerde attitude – werd jaren later een YouTube tutorial vasten.
30 januari 2005: een zondag waarop het nummer-een nummer in Amerika een burlesque trupp's debuut was, geproduceerd door een toekomstige "Crazy" zanger, samplend een 1992 rap klassieker, met een flip-mode squad leider. Popgeschiedenis comprimeert prachtig.