In opname studios, waar soms tientallen stukken audioapparatuur efficiënt samen moeten werken, gebruiken audio-engineers vaak een apparaat bekend als een audio patch bay. De taak van de patch bay is om de diverse audio-in- en uitgangen die tijdens een opnamesessie gebruikt worden op een logische, georganiseerde manier te verbinden, of "patchen". In afwezigheid van een patch bay kan het bijhouden van verbindingen tussen meerdere apparaten wel degelijk problematisch worden.
Patch bays komen in diverse formaten en typen, de meest voorkomende is een 48-punts patch bay met standaard TRS-connectoren. Een 48-punts patch bay heeft 24 in- en 24 uitgangen op het voor- en achterpaneel voor een totaal van 96 jacks. Als je naar het voorpaneel kijkt, zijn de bovenste rij jacks de uitgangen en de onderste rij jacks de ingangen. De jacks op het achterpaneel corresponderen met die op het voorpaneel. De diverse stukken audioapparatuur worden aangesloten op de jacks op de achterkant en patchkabels worden gebruikt met de voorste jacks om verbindingen tussen die apparaten te maken, vergelijkbaar met een telecommunicatieschakelbord.
De diverse apparaten – microfoons, instrumenten zoals elektrische gitaars of toetsenborden, monitorluidsprekers e.d. – worden aangesloten op de in- en uitgangen achteraan. Deze verbindingen blijven doorgaans statisch en de interconnecties tussen de apparaten worden beheerd met behulp van de in- en uitgangen aan de voorkant via patchkabels. Apparaten worden nooit in de voorste jacks gestoken, alleen die achteraan. Veel, maar niet alle, patch bays hebben ook een kill-switch, meestal prominent op het voorpaneel. Deze wordt gebruikt om de patch bay onmiddellijk uit te schakelen bij onverwachte feedback of andere problemen.
Het is essentieel dat gebruikers van een patch bay eerst even de tijd nemen om het bedradingsschema van de patch bay zorgvuldig op papier te ontwerpen, rekening houdend met alle apparatuur en hun onderlinge relaties tijdens opname. Dit is belangrijk omdat een bedradingsfout tijdens opname kan resulteren in extreme feedback die de apparatuur of zelfs je gehoor kan beschadigen. Een patch bay-schema wordt doorgaans in de vorm van een stroomdiagram gemaakt. Omdat patch bays aanzienlijk variëren, worden er vaak speciale schemabladen meegeleverd voor de eigenaar.
Hoewel elk aantal verbindingsschema's mogelijk is, is een basisch patch bay-schema als volgt. Een audio-engineer sluit een luidspreker, een microfoon en een elektrische gitaar aan op jacks achterop de patch bay. De luidspreker wordt aangesloten op de eerste uitgangsjack, meestal gelabeld A1, en de microfoon en gitaar op de eerste twee ingangsjacks, A1 en B1. Met een enkele patchkabel kan de engineer dan selectief audio routeren tussen de microfoon- of gitaaruitgangen en de luidsprekerinvoer met behulp van de corresponderende jacks op de voorkant van de patch bay.
Als je werkt met minder dan 10 apparaten, is een patch bay onwaarschijnlijk een waardevolle investering. Het kopen van de patch bay, diverse patchkabels en de kabels die elk apparaat vereist, wordt vrij duur. Echter, als je meer dan 10 apparaten gebruikt en een reeks complexe opnamesessies plant, komt een patch bay van pas. Hoewel ze doorgaans in professionele studios te vinden zijn, ontdekken veel thuisgebruikers dat een patch bay het opnemen met veel apparaten veel gemakkelijker maakt.