Vanaf Edison's uitvinding van de fonograaf tot tenminste de Tweede Wereldoorlog was het leidende doel van audio-opname getrouwheid. Maar vanaf eind jaren 40, en met toenemende technische verfijning in de jaren 50 en 60, was het doel niet slechts getrouwheid, maar iets wat tegenstrijdig kan lijken — succesvolle kunstmatigheid.
In 1947 dacht de producer van Bing Crosby's populaire radioshow, Murdo MacKenzie, dat hij de aanhouder, Ken Carpenter, een bepaalde reclame moest laten herhalen, omdat Carpenter een fout had gemaakt. Carpenter had gezegd: "The new Philcos gives..." Het "s"-klankje aan het einde van het werkwoord maakte de zin ongrammaticaal. Maar toen had Jack Mullin, die de bandrecorder van de Crosby-show bediende, een inzicht. Hij knipte dat "s"-klankje eruit en splicete de band opnieuw, zodat iedereen die naar de uitzending luisterde, "hoorde" dat Carpenter zei: "The new Philcos give..." Dit was iets nieuws. Zoals Greg Milner schreef, maakte opnametechnologie in 1947 de enorme sprong van het puur archiveren van de realiteit naar het vervalsen ervan.
De radiowereld bouwde snel voort op Mullin's ontdepping. Je kunt veel meer met de magnetische banden die toen alomtegenwoordig waren in opnames, dan alleen fouten uitschakelen. Je kunt een band lopen, bijvoorbeeld door het ene einde aan het andere te slicen, zodat een zin of melodie zo vaak herhaald wordt als gewenst. Of je wilt misschien een "echo" ontwikkelen, een enkel geluid dat zich herhaalt maar in een verzwakkende en vervagende vorm. Dit kan bereikt worden door de uitgang van een band terug te voeden naar de invoer.
Echo-effecten, soms "leak back" genoemd, werden onderdeel van de geschiedenis van rock 'n roll, met name bij Sun Records in midden jaren 50. Milner citeert Jack Clement, een ingenieur bij Sun Records: "Geluid lekte terug in de vocal-microfoon, en om een of andere reden klonk dat goed." Clement overtuigde de eigenaar van Sun, Sam Phillips, om een submixer te kopen, zodat hij echo-effecten selectief kon toepassen — op sommige elementen in de muziek in plaats van op alle.
Maar het product dat Sun Records en andere studio's verkochten, was geen magnetische band, of een uitzending. Het was een vinylplaat. In de late jaren 40 introduceerde RCA een plaat ontworpen om 45 keer per minuut te draaien (rpm). De 45 werd het dominante medium voor het kopen en luisteren naar "singles" door de jaren 50 heen, en verving de oudere 78 rpm plaat.
De Beatles waren een drijvende kracht in de ontwikkeling van audiotechnologie door de jaren 60 heen, zoals het gebruik van vier tracks, en uiteindelijk meer, in de studio. Maar het gebruik van wat ze STEED noemden — single tape echo en echo delay — in het nummer "Everybody's Trying to be My Baby" (1964), de techniek die George Harrison's stem indrukwekkend laat reverbereren, toont de voortdurende levensvatbaarheid van de effecten die jaren eerder onder Sam Phillips geïnoveerd werden.