Reverb (kort voor reverberatie) is het meest gebruikte effect bij muziekopname en -productie. Reverb treedt natuurlijk op in grote, gesloten ruimtes, maar bij het opnemen van muziek is het niet altijd mogelijk om van natuurlijke reverb gebruik te maken. Op de meeste opnames wordt reverb in postproductie toegevoegd door het opgenomen signaal door een signaalprocessor te halen of een softwareplug-in toe te passen. Er zijn verschillende veelvoorkomende soorten reverb die voor specifieke effecten toegepast kunnen worden.
Zoals de naam suggereert, nabootsen hall reverbs de eigenschappen van geluid geproduceerd in grote ruimtes zoals concertzalen en kathedralen. Dit type reverb klinkt meestal erg driedimensionaal en voegt een uitgesproken gevoel van ruimte en afstand toe aan het oorspronkelijke geluid. Valtijden zijn typisch langer dan andere reverb-typen, en overmatig gebruik van hall reverb kan een opname rommelig of uitgedroogd laten klinken.
Vergelijkbaar met hall reverb, naboots room reverb de eigenschappen van geluid geproduceerd in kleinere ruimtes, waar de muren dichter bij elkaar liggen en geluid niet zo ver hoeft te reizen. Als zodanig vervallen room reverbs doorgaans sneller en voegen ze minder van een gevoel van ruimte en afstand toe. Room reverbs zijn geweldig om een gevoel van realisme toe te voegen aan instrumenten die close-gemikt zijn in kleine ruimtes. Bijvoorbeeld, een beetje room reverb toevoegen aan een droog gitaarsignaal kan helpen het alsof het opgenomen was in een live-ruimte te laten klinken. Dit helpt de luisteraar alsof hij daadwerkelijk luistert naar een gitaar gespeeld door een versterker op het podium, in plaats van een kleine opnamebooth. Bij gebruik op vocals kan room reverb ambiance toevoegen zonder ongewenste echo.
In de jaren zestig leerden audio-engineers hoe ze reverb-effecten konden creëren door een grote metalen plaat aan een frame te hangen met veerklippen en vervolgens een audiosignaal aan de ene kant van de plaat toe te passen. Het invoersignaal zorgt ervoor dat de plaat trilt en de verandering in klond wordt opgepikt door contactmicrofoons bevestigd aan de tegenovergestelde kant van de plaat. Plate reverb ligt dichter bij de echte klank van een grote ruimte dan spring reverb, en plate reverb-units zijn nog steeds populair bij veel engineers. Echter, ze zijn meestal erg groot en zwaar, wat plate-instellingen populair maakt in processors. Plate reverb wordt vaak gebruikt om een gitaar- of vocale track groter en meer aanwezig te laten klinken zonder een gevoel van afstand toe te voegen.
Spring reverbs worden het meest gevonden binnen gitaarversterkers. Zoals de naam impliceert, wordt een audiosignaal door een reeks opgerolde veren geleid, die geëxciteerd worden en trillen. Deze trilling creëert een reverb-effect dat niet noodzakelijk een natuurlijke klank naboots, maar wel een bouncy of twangy effect geeft dat bijzonder goed werkt met gitaars. Externe spring reverb-units zijn ook beschikbaar, maar weer zijn deze ontworpen voor gebruik met gitaars en mogelijk niet ideaal voor andere doeleinden. Spring reverbs in processors kunnen gebruikt worden om een lo-fi-klank aan vocals en andere instrumenten te geven, of een uniek vintage-effect te bieden voor instrumenten zoals piano's.