Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekopname

De eerste methoden van geluidstechniek

Het avontuur en de ontwikkeling van geluidstechniek lijkt op die van fotografie of film. De aantrekkingskracht om de menselijke ervaring te documenteren trok talloze technische innovatoren, die allen in kleine stappen bijdroegen aan de voortgang. Sinds de eerste opnames is het proces van geluid behouden nauwelijks veranderd. Het opnameapparaat hoeft alleen te draaien in de buurt van de geluidsbron. Wat zich in de tijd ontwikkelde, was het fysieke proces van het vastleggen van dat geluid.

Phonautografen, paletofonen en fonografen

Het vroegste gedetailleerde concept van een geluidsopnameapparaat is Edouard-Leon Scott's Phonautograaf. Zijn ontwerp gebruikte een dierenhaarborstel als opnamekop, en graveerde een groef in een cylinder van koolstofgecoat papier. Thomas Edison verfijnde dit ontwerp, en produceerde in 1877 de Fonograaf. Hij verving de papieren cylinder door een foliewrapped wascylinder. Een klokwerkmotor roteerde de cylinder terwijl de stylus erop rustte, en de spreker sprak simpelweg in een grote kegel gemonteerd aan de achterkant van de stylus.

Mediaformaten

Net als later de competitie tussen audiocassette en 8-track, of VHS en Beta, was er een strijd om dominantie voor het dominante formaat voor opgenomen geluid. Edison's cylinder bleef de eerste jaren onuitgedaagd, tot het verschijnen van gramofoneplaten. Ze deden weinig om de geluidskwaliteit te verbeteren, maar konden gemakkelijk massaproduceerd worden. Ze waren robuuster en konden meer materiaal opslaan, hoewel er aanvankelijk geen standaardformaten of snelheden waren. Verschillende voltages in verschillende delen van de wereld zorgden ervoor dat draaimotoren op verschillende snelheden draaiden. De industrie en het publiek gingen uiteindelijk akkoord met zeven-inch, 78 RPM platen, wat de meest beschikbare motoren en tandwielcomponenten weerspiegelde.

Condensatormicrofoon

Mechanische opname bleef de standaard tot de Eerste Wereldoorlog, maar opnames hadden geen diepgang en levensduur. Het feit dat de snijstylus fysiek bewogen moest worden door de kracht van de geluidsgolf betekende dat hogepitch-instrumenten zoals fluiten en violen bijna onmogelijk waren op te nemen. Met de technologische vooruitgang in elektronische technologie tijdens de Grote Oorlog, namelijk elektronische condensatormicrofoons en triode-buizen, kon elektronische versterking gebruikt worden om de kracht van het signaal te versterken voordat het op plaat vastgelegd werd, wat het frequentiebereik verruimde en meer sonische details overbracht naar de opname.

Magnetische band

Het concept van een gemagnetiseerde strook gemotoriseerde band om elektronische data te imprinteren werd in de jaren twintig voor het eerst geprobeerd, aanvankelijk met papierband bedekt met ijzeroxide – eigenlijk poederroest. De resultaten waren niet veelbelovend en het idee werd op de plank gezet totdat enkele onpraktische en gevaarlijke reel-to-reel bandrecorders werden geproduceerd met enorme rollen razerscherp staalband. Hun neiging om te scheuren en scherven door de ruimte te flansen betekende dat ze ook niet vingen. Pas in de jaren dertig vonden audio-ingenieurs bij BASF in Duitsland het idee om acetaatband te bestrijken met een magnetische oxide-oplossing. Het resulterende product was betaalbaar, hoogwaardig, gemakkelijk en duurzaam. Magnetische band werd de standaard voor professionele opname tot de komst van digitale technologie decennia later.

Muziekopname

Related Categories