Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekopname

Wat is stereoreverberatie? Oorsprong, typen en toepassing

Reverb is een van de oudste effecten in audioproductie en -uitvoering. Oorspronkelijk afkomstig uit concerthallen, is het uitgegroeid tot een digitaal effect dat in vrijwel alle muziek- en audioproducties wordt gebruikt. Stereoreverberatie is simpelweg reverb toegepast op meerdere luidsprekers of verschillende reverberaties. Doorgaans, wanneer mensen over reverb spreken, bedoelen ze stereoreverb.

Stereoreverberatie

De reflectie van geluid is de basis van reverb, en het lijkt op een echo. In tegenstelling tot een echo, die een enkele reflectie van een geluidsgolf is, is reverb de som van meerdere reflecties. Dit veroorzaakt een stereo-effect in de reverberatie. In een voorbeeld produceert een bron een enkel geluid; dit bereikt eerst de oren van de luisteraar, maar vaste oppervlakken reflecteren ook het geluid. Deze gereflecteerde geluiden bereiken de luisteraar later dan het initiële geluid en, afhankelijk van de mate van reflectie, met lagere decibels, wat meerdere echo-achtige effecten op afstand veroorzaakt.

Geschiedenis van reverb

Stereoreverberatie wordt al duizenden jaren gebruikt, hoewel de eerste gebruikers zich dit niet bewust waren. Muzikanten die in concerthallen, kerken en andere grote open structuren speelden, bereikten de eerste reverb. Deze maakten betere prestaties mogelijk dan in salons of kleine gebouwen. In 1895 ontdekte de natuurkundige Wallace Sabine de eerste formule voor het voorspellen van de reverb van een ruimte, wat de wetenschap van ruimte-akoestiek in gang zette. Door zijn werk werd de basis voor concerthaalbouw, gebaseerd op reverb, ontwikkeld.

Analoge reverb

Omdat reverb meestal alleen tijdens live-optredens bereikbaar was, en afhing van de locatie, werd een kunstmatige reverb-methode ontwikkeld om reverb op opnames over te brengen. Het initiële geluid werd via een luidspreker naar een andere ruimte gestuurd, opnieuw opgenomen door een microfoon in die ruimte, en vervolgens terug naar de mixer gestuurd voor mixen met het initiële geluid. Naarmate de technologie vorderde, verbeterde de methode om reverb te creëren, maar alle methoden waren gebaseerd op deze eerste methode. De eerste methoden produceerden meestal mono-reverberatie. Pas met het gebruik van stereoluidsprekers begonnen deze methoden stereoreverberatie te produceren.

Digi reverb

Met het gebruik van een analoge delay en een lage-frequentie-oscillator (LFO) kwam reverb in de digitale leeftijd in de jaren '70. Het oorspronkelijke signaal werd door de analoge delay geleid, wat meerdere signalen produceerde. Deze extra signalen werden vervolgens door de LFO geduwd, wat hun snelheid en timing veranderde. Toen al deze signalen tegelijkertijd afgespeeld werden, produceerde dit hetzelfde effect als een traditionele stereoreverberatie. Deze methode verminderde niet alleen de benodigde ruimte, maar maakte reverb ook een gebruiksvriendelijker effect.

Surround-sound

Omdat een opgenomen track niet dezelfde reverb produceert als een concerthaal, werd een nieuw proces ontwikkeld om de stereoreverberatie van een concerthaal na te bootsen. Door een enkele track vanaf verschillende luidsprekers af te spelen en een vertraging toe te passen op bepaalde luidsprekers, werd het mogelijk om de reverberatie te simuleren die een concerthaal produceert. Deze gesimuleerde reverb werd de basis voor de surround-soundsystemen die populair zijn in huiskamer-bioscoopinstallaties.

Muziekopname

Related Categories