Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekopname

Geschiedenis van 78 RPM platen

Genamd naar hun snelheid van 78 omwentelingen per minuut, bleef de 78 rpm-plaat – bekend als "78" onder verzamelaars – het dominante opnamemedium tot in de Tweede Wereldoorlog. Vanaf de jaren 1890 maakte de gemakkelijke massaproductie van de 78 de moderne opname-industrie mogelijk. Vervangen door long-playing platen in de jaren '40, is het goede nieuws dat er nog miljoenen 78's beschikbaar zijn voor verzamelaars die geïnteresseerd zijn in het formaat.

Betekenis

Muziek verkopen was geen prioriteit voor Alexander Graham Bell en Thomas Edison toen ze in de jaren 1870 concurrerende apparaten introduceerden voor het afspelen van opgenomen geluid. Bell's Graphophone en Edison's fonograaf werden eerst vermarkt als kantoordictatieapparaten. Maar geen van beide maakte veel geld tot distributeurs ze toevoegden aan hun repertoire van openbare vermaak. Spoedig werden muntengedreven fonografen algemene trekpleisters in spelhallen.

Evolutie

De Graphophone en fonograaf hadden duidelijke beperkingen. Platen voor het ene apparaat konden niet op het andere afgespeeld worden, en slijten snel, omdat ze wascilinders gebruikten. In 1894-95 creëerde Emile Berliner de eerste levensvatbare platenspeler, de "Gramophone". In plaats van cylinders gebruikte Berliners systeem een zinkbeplaatste platte schijf die in grote aantallen gereproduceerd kon worden, waardoor massaproductie realistisch werd.

Standaardisatie

Varierend van 65 tot 100 rpm, vertegenwoordigten de vroegste snelheden compromissen tussen groef- en naaldmaat, slijtage, en speeltijd per zijde – snellere platen betekenden kortere speeltijd. De 78 rpm snelheid werd pas gestandaardiseerd in 1925, toen de eis om geluid met film te synchroniseren een preciezere maatstaf vereiste. Dit werd bepaald door de snelheid van een elektromotor te berekenen.

Nadelen

Geproduceerd uit schellak hars, waren 78's synoniem voor wegwerpbaarheid omdat ze in stukken gingen bij vallen. Op een serieuzere noot: het drie-minuten popformaat dat vandaag nog heerst in radio, begon met 78's. Artisten als Louis Armstrong moesten improvisaties in drie- tot vierminutige zijdes knijpen, de maximale speeltijd die 78's toelieten. Klassieke composities moesten over meerdere platen verspreid worden.

Verval

De introductie van de long-playing (LP) plaat in 1948 – met tot 25 minuten muziek per zijde – betekende het einde voor de 78. De markt schuifde snel naar 33 1/3 rpm albums en 45 rpm singles, de valuta van de jaren '50 rock 'n' roll, toen de 78-verkopen dramatisch daalden. De laatste 78-uitgave is onduidelijk, hoewel sommige verzamelaars Chuck Berry's 1960 single "Too Pooped To Pop" aanwijzen. Er zijn gedocumenteerde gevallen van 78's die in Finland tot 1961 werden uitgebracht.

Muziekopname

Related Categories