De muziekindustrie is uitgegroeid tot een economische reus die banen creëert, uitlaatklep biedt voor creatieve artiesten en kansen voor ondernemende initiatieven. Naast de muzikanten die muziek creëren en uitvoeren, zijn er distributeurs die de muziek in de winkels krijgen, detailhandelars die producten aan consumenten verkopen, promotors en bookingagents die buzz creëren, en juridische professionals die de betrokken individuen beschermen. Door de laatste eeuwen is de richting van de muziekindustrie verschoven door technologische vooruitgang.
Voor opnamen werden componisten en zangers gehuurd door koningen, koningen, aristocraten, kerken en operahuizen om voor hen te spelen en nummers te schrijven. Wolfgang Amadeus Mozart en Haydn waren onder de eersten die hun muziek voor het grote publiek uitvoerden. Deze vroege concerten gingen meer om het spectacle van de show dan puur de muziek. In "Music Listening Today" van Charles Hoffer schrijft de auteur dat vroege concerten "liedjes, dansen, recitaties, kaarttrucs en zelfs balansacten" bevatten. Mensen konden de muziek niet mee naar huis nemen.
De eerste methode om het publiek herhaaldelijk dezelfde muziek te laten ervaren, was bladmuziek. Tin Pan Alley groeide uit de hoop muziekuitgevers die zich vestigden tussen Sixth Avenue en Broadway in Manhattan, New York. Ze verkochten bladmuziek waarvoor ongeregelde auteursrechten de vrije loop waren. Uitgevers stahlen nummers van elkaar. Aan het einde van de eeuw dwongen strengere auteurswetten componisten, uitgevers en tekstdichters hun krachten te bundelen en grote muziekhuizen te vormen.
De populariteit van bladmuziek werd vervangen door opnamenmuziek. In de late 1800s vond Thomas Edison de fonograaf uit, wat de muziekindustrie in de vroege 1900s zou beïnvloeden. In "The History and Tradition of Jazz" zegt Thomas E. Larson dat opnamenmuziek 600 radiostaties creëerde tussen 1920 en 1924, en mensen konden thuisblijven en luisteren in plaats van uit te gaan voor live optredens. Radio opende deuren voor bands die niet in concertzalen konden optreden. Platenlabels ontstonden om te profiteren van het groeiende belang in opnamenmuziek.
De formaten voor opnamenmuziek uit de 1900s werden snel overhaald door digitale downloads met de uitvinding van de personal computer, digitale opname en het internet. Bestandsdeling van digitale downloads lamde de muziekindustrie die zich had opgebouwd rond het verkopen en distribueren van opnamenmuziek. Per 2010 had de muziekindustrie zich nog niet heruitgevonden zoals bij de introductie van bladmuziek en radio.
De toekomst van de muziekindustrie is onzeker, zelfs voor de grote platenlabels. Labels zullen moeten vertrouwen op de uitgeversrechten van de muziek die ze bezitten om te overleven. Muzikanten hebben een blanco slate. Muzikant en activist John Mellencamp schrijft in een Huffington Post artikel: "De oude regels en beperkingen die regeerden wat ooit als een legitieme artiest werd beschouwd, zijn niet langer geldig. Als je een betere wereld wilt, begint het met jou en de dingen die je zegt en doet."