De federale overheid heeft de Amerikaanse auteurswet om auteursrechthouders, zoals muzikanten en auteurs, het volledige recht te geven om hun auteursrechtelijk beschermde werken naar eigen inzicht te kopiëren, publiceren, printen of verkopen, volgens de Music Publishers' Association. Het doel van de wet is een omgeving te creëren waar creatieve individuen nieuwe werken blijven produceren.
Bij opgenomen muziek heeft alleen de auteursrecht houder, of door hen geautoriseerden, het recht om te distribueren of kopieën te maken (via verhuur, verkoop of eigendomsoverdracht), en het werk publiekelijk uit te voeren of de opname op radio te spelen, volgens Stereophile. Iedereen die kopieert of distribueert zonder eigenaar te zijn, riskiert civiele en/of strafrechtelijke sancties voor auteursrechtenschending.
Een individuele auteur heeft bescherming tijdens zijn leven plus 70 jaar na overlijden, volgens de US Copyright Office. Voor "works made for hire" (opdrachtwerken of door werknemers ontwikkeld) is de bescherming 95 jaar. De werkgever wordt dan als auteur beschouwd.
De wet voorziet in middelen tegen illegale kopieën. Eerste: wettelijke schadevergoeding van $750 tot $30.000. De rechter kan tot $150.000 boete opleggen. Boetes stijgen tot $250.000 en/of vijf jaar gevangenis bij opzettelijke inbreuk voor privéfinaieel voordeel of commercieel voordeel.
De eerste US-auteurswet (1790) dekte alleen kaarten, kaarten en boeken. 1831: tweede wet voegde muzikale composities toe. 1972: muzikaal opnamen expliciet toegevoegd als beschermd materiaal, na inbreuken op vinyl via magnetische banden, volgens RBS2.