Een van de belangrijkste focuspunten bij het componeren en opnemen van Oost-Aziatische muziek is de keuze van instrumenten. Deze instrumenten worden zelden in de westerse mainstreammuziek gebruikt, maar zijn in de meeste muziekwinkels te vinden.
De goeng is een van de bekendste Oost-Aziatische instrumenten, makkelijk te spelen en producerend een geluid dat naar de naam lijkt. Het bestaat uit een licht konkav metaalplaat die van een houten of metalen staander hangt en trilt wanneer ermee geslagen wordt met een in stof gewikkelde hamertje. Deze trilling geeft een luid, weergalmd geluid en wordt meestal alleen aan het begin of einde van nummers gebruikt, of om een toonsoortwisseling te markeren.
De biwa luit is een Japanse druppelvormige luit die in hofmuziek gebruikt werd om klassieke gedichten te begeleiden. Het creëert een etherische, klassiek Oosterse sfeer, alsof je uitkijkt over mistbedekte valleien vol mysterie en wonder. Dezeuiten klinken als hoog-pitched akoestische gitaars en hebben vier of vijf snaren, afhankelijk van de muziek. De chikusen biwa is de meest moderne en gangbare vorm, maar er zijn verschillende historische varianten met elk hun eigen klank – ideaal voor een uniek Oost-Aziatisch compositie.
De traditionele Aziatische harp heeft een iets ander klankkarakter dan Europese harpen, hoewel ontwerp en toonlader vergelijkbaar zijn. In Oost-Aziatische muziek zijn harpen vaak het middelpunt van nummers en soms het enige instrument. Ze produceren een mysterieus, mythisch geluid dat een vast onderdeel is van het genre. Vaak worden ze aan het begin van een stuk gebruikt om de toon te zetten.