Twee noten samen spelen heet meestal een interval. Tweenotenakkoorden worden opgebouwd uit intervallen, die de tonale ruimte tussen noten definiëren. Alle akkoorden zijn opgebouwd uit een reeks intervallen, dus begrijpen hoe tweenotenakkoorden werken geeft een basis in akkoordentheorie.
Van nature is een akkoord drie of meer noten samen of in volgorde. Een tweenotenakoord wordt vaker een interval genoemd.
In westerse muziek zijn er 11 noten in een patroon van halve en hele tonen. Elke noot heeft een intervalrelatie tot elke andere noot in de schaal. Elk akkoord bestaat uit één of meer intervallen.
De afstand tussen C en D is een hele toon. Op een pianotoetsenbord herken je een hele toon door twee chromatische stappen op of neer te gaan. Een chromatische stap is een halve toon. Een set noten met zeven chromatische stappen ertussen heet een 5de.
Een tweenotenakoord kan zo groot of klein zijn als je wilt. De kleinste interval-eenheid is een halve toon (chromatische stap). Je kunt het interval uitbreiden tot wat je toetsenbord of instrument aankan.
In westerse muziek is een octaaf het interval dat ontstaat wanneer je twee dezelfde notennamen speelt, één grote schaal uit elkaar. Een octaaf-interval geeft een krachtige boost aan de basisnoot als tweenotenakoord.