LP-platen, afkorting voor long-playing records, zijn ook bekend als gramophoneplaten of fonograafplaten. De handelsmerken met de spiraalvormige grooves hebben decennialang fascinatie en aanbidding bij liefhebbers van muziek geïnnspireerd. De geschiedenis van het medium is lang en kleurrijk, met veel innovaties langs de weg.
In de midden-19e eeuw ontwierp Edouard-Leon Scott de phonautograaf, een machine die een trillende pen gebruikte om pieken en dalen te creëren die geluid symboliseerden. Twintig jaar later verfijnde Thomas Edison deze uitvinding om niet alleen geluid visueel te vertegenwoordigen, maar het daadwerkelijk op te nemen op tinfolie. De fonograaf was geboren, maar het duurde nog een decennium voordat schijfvormige platen geboren werden. Emile Berliner bereikte dit in 1888, maar de schijven werden alleen als speelgoed gebruikt. In 1912 introduceerde Berliner Gramophone de Edison Blue Amberol Record, die vier minuten speeltijd bood.
Vroege prototypes van tinfolie en wasschijven maakten plaats voor vinyl, wat duurzamer was. In de vroege jaren '30 zagen platenmaatschappijen het potentieel van het thematisch verpakken van muziektracks per genre of artiest. Bedrijven begonnen albums met meerdere nummers uit te geven, de genres eerste LPs. Het medium sloeg aan, en LPs bleven bijna een eeuw lang de populairste vorm voor het maken en verkopen van opnames.
Vroege experimenten met LPs resulteerden in een verscheidenheid aan formaten en snelheden. De vroegste LPs werden typisch opgeslagen op 74 tot 82 rotaties per minuut (rpm). Toen 78 rpm de standaard werd, begon Columbia LPs te markten die speelden op 33 1/3 rpm. Deze nieuwe vinylformats had smalere grooves die een naald met een smalere stijlus vereisten om de opname af te spelen.
Het prevalente kenmerk van een LP is het materiaal waaruit het gemaakt is, waarom sommige mensen de woorden LP en vinyl uitwisselbaar gebruiken. Over de geschiedenis van LPs veranderde de kwaliteit van dit vinyl dramatisch. Platenmaatschappijen experimenteerden in de jaren '70 met lichter, flexibeler vinyl, met inferieure resultaten. Terwijl veel commerciële opnames geperst zijn op een combinatie van 70% virgine vinyl en 30% gerecycled vinyl, worden minder commerciële en meer artisanaal opnames, gericht op audiofiels, geperst op 100% virgine vinyl, ook wel zwaar of heavyweight vinyl genoemd.
In de jaren '80 begonnen digitale media, namelijk CDs, vinylopnames in populariteit te overhalen. Veel voorspelden de dood van de LP, maar wat ze niet in rekening brachten was audiofiels en DJ's. Deze vinylexperts wisten dat vinyl een geluidskwaliteit en mixbaarheid bood die niet exact gerepliceerd kon worden met digitale media. Fanaten van LPs noemen ook coverkunst en collectibele, uitverkochte opnames als redenen waarom vinyl nooit zal sterven.