De 44,1 kHz samplefrequentie — standaard voor CDs, geërfd door DAT, vroege DAT, en impliciet door MP3/AAC — was niet willekeurig. Het ontstond uit drie samenvallende beperkingen in de late jaren 70:
Digitaal audio vereiste analog-naar-digitale converters, geheugen, en verwerking die 1980-tech aan de rand duwde. De hoogste betrouwbare samplefrequentie haalbaar in massaproductie-chips was ~50 kHz. 44,1 kHz liet comfortabele marge voor anti-aliasing filters, klokstabiliteit, en uitvalpercentages.
Vroege digitale audio mastering gebruikte **PCM-adapters** opnamen op **U-matic videoband** (NTSC/PAL). De samplefrequentie moest synchroniseren met video lijn/veldfrequenties:
Sony/Philips koos NTSC-compatibiliteit (dominant in VS/Japan). 44,1 kHz werd de masteringstandaard, toen de CD-standaard.
Menselijk gehoor toppt ~20 kHz. Nyquist vereist >2× samplen: >40 kHz. 44,1 kHz biedt een 2,05× marge — genoeg voor praktische anti-aliasing filters (zachte hellingen, minder faseverstoring). Hogere frequenties (48, 96, 192 kHz) kwamen later met betere silicium.
44,1 kHz blijft bestaan omdat het "goed genoeg" is, universeel ondersteund, en het veranderen achterwaartse compatibiliteit breekt. De CD stierf; zijn samplefrequentie leeft voort.