De term "dubstep" ontstond rond 1999–2000 in Zuid-Londen (Croydon). Het fuseert twee concepten:
Uit Jamaikaanse dub reggae (jaren '60–'70): producenten als King Tubby en Lee "Scratch" Perry creëerden "versies" door vocals te strippen, bas/drums te benadrukken, echo/reverb toe te voegen. In UK garage betekende "dub" een remix – vaak instrumentaal, bas-zwaar, met veranderde ritmes.
UK garage's dominante subgenre was 2-step (gesyncopeerde kick-snare patroon, ~130 BPM). Vroege dubstep producenten (El-B, Horsepower Productions, Zed Bias, Oris Jay) namen 2-step tracks, haalden de scharrende drums eruit, verlaagden tempo naar ~140 BPM, en focusden op sub-bas gewicht en ruimtelijke half-time ritmes.
Neil Kulkarni (Big Apple Records, Croydon) gebruikte "dubstep" in een 1999 review om deze nieuwe "dubby 2-step" geluid te beschrijven: zwaarder, langzamer, meer minimaal.
Rond 2002–03 (DMZ clubnacht, labels als Tempa, Hyperdub) kristalliseerde dubstep: 140 BPM, half-time feel, sub-bas als stem, sparse percussie. De naam bleef hangen: een dub versie van 2-step garage.