Het indrukken van een snaar tegen het vingereenbord (bellen) verkort de trillende lengte. Dit verlaagt de massa van het trillende deel en verhoogt de spanning per lengte-eenheid, waardoor de snaar trilt met een hogere frequentie.
Elke bel vertegenwoordigt een halftonstap. Indrukken op de 12e bel halveert de snaarlengte, verdubbelt de frequentie — een octaaf hoger. Dit principe stelt een enkele snaar in staat veel toonhoogtes te produceren, waardoor melodieën, akkoorden en schalen mogelijk zijn op belde instrumenten (gitaar, viool, cello, etc.) en onbelde (waar de vinger van de speler fungeert als bel).