Alan Freed (1922–1965), geboren als Albert James Freed in Windber, Pennsylvania, speelde niet alleen platen – hij ontsteek een culturele revolutie. Als radiodj in de vroege jaren '50 was hij de eerste die rhythm & blues, doo-wop en country-geïnspireerde rockabilly naar een mainstream wit publiek bracht, en in dat proces bedacht hij de term die een generatie definieerde: "rock and roll".
In 1951 verhuisde Freed naar Cleveland en lanceerde The Moondog Show op WJW. Zijn playlist was radicaal voor die tijd: hij mengde zwarte R&B-artiesten als Chuck Berry en Little Richard met witte country- en pop-acts, wat de kleurengrens op de ether verwijderde. De energie van de show was besmettelijk, en Freeds krullende stem en jive-talkende persona maakten hem een lokale sensatie.
Freed speelde niet alleen de muziek – hij was de kampioen van de artiesten. Zijn steun hielp Chuck Berry, Little Richard, Jerry Lee Lewis en anderen in het nationale schijnwerperlicht. Hij organiseerde ook enkele van de eerste geïntegreerde rockconcerten, die duizenden tieners van alle achtergronden trokken.
Succes bracht toezicht. Critici labelden de muziek "suggestief" en gevaarlijk. In 1954 werd Freed ontslagen bij WJW onder druk. Later kampte hij met juridische strijd over payola (betalingen accepteren om bepaalde nummers te spelen), worstelde met alcoholisme, en overleed op 42-jarige leeftijd aan een hartinfarct.
Ondanks zijn problematische einde, wordt Alan Freed universeel erkend als de "Vader van Rock 'n' Roll". Hij heeft de muziek niet uitgevonden, maar hij noemde het, zond het uit, en bracht het in Amerika's woonkamers – voorgoed het culturele landschap veranderend.