Het verhaal van de commerciële geboorte van geluidsopname begint niet met Edison, maar met een Duitse immigrant in Londen die de platte schijf uitvond — en de maatschappij die His Master's Voice werd.
Terwijl Edison's fonograaf cilinders gebruikte, patenteerde Berliner (1851–1929) de gramofoon in 1887: een platte schijf met laterale groeven. Voordelen: makkelijker massaproductie (stansen vs. individuele opname), stapelbare opslag, langere speeltijd. De afweging: aanvankelijk slechtere klankkwaliteit.
Gesticht in Londen met William Barry Owen en Trevor Williams. Eerste opname: Berliner's eigen stem zeggend "All right." Vroege schijven: 5-inch, 7-inch, eenzijdig. Artiesten: music hall zangers, fluiters, monologen — korte, luidruchtige actes die door oppervlaktegeluid heen sneden.
In 1899 verwierf Berliner de schilderij "His Master's Voice" van Francis Barraud: een terriër (Nipper) luisterend naar een cilinders fonograaf. Berliner liet de cilinders oververven, een gramofoon in. De afbeelding — nieuwsgierigheid, geloofwaardigheid, loyaliteit — werd 's werelds eerste wereldwijde merklogo.
Berliner's schijfformaat won de formaatoorlog in de jaren '10. Elke vinylplaat, CD, en zelfs de datastructuur van digitaal audio traceren hun conceptuele lijn naar dat 1887 octrooi. Het "hond luistert naar gramofoon" logo blijft een van de meest herkenbare handelsmerken — een symbool van het moment dat geluid een product werd.