Voor een concert bestudeert de dirigent het hele stuk, memoriseert alle stemmen en weet waar elk instrument hoogte- en dieptepunten heeft. Zijn interpretatie maakt dat het publiek geboeid raakt. Elke dirigent interpreteert anders. Tony Macaluso stelt dat hetzelfde stuk met dezelfde orkest maar twee verschillende dirigenten dramatisch anders kan klinken.
De dirigent geeft zijn interpretatie door aan de uitvoerders. Tijdens repetities laat hij hoe hij het wil: hoe snel een crescendo opbouwt, waar de piek ligt.
Tijdens een concert spelen niet alle instrumenten tegelijk. Spelers hebben pauzes. De dirigent herinnert subtiel (knipperen, knikken) dat hun inloop nadert. Zonder hem zou een speler kunnen vergeten of te vroeg/laat beginnen.
Orkesten kunnen zich meesleppen: te snel, te langzaam, te zacht, te hard. De dirigent fungeert als filmregisseur; met gebaren stuurt hij. Speelen strijkers te agressief? Hij geeft aan zachter te spelen.