In tegenspraak met gangbare aanname, heeft het dynamisch bereik van 19e-eeuwse orkesten niet het van standaard 18e-eeuwse orkesten overtroffen – en was waarschijnlijk enigszins kleiner, met de beroemde Mannheim orkesten (midden-18e eeuw) als opvallend uitzondering voor hun revolutionaire crescendo/decrescendo technieken.
Het Mannheim hoforkest (jaren 1740–1770) introduceerde graduele crescendi/decrescendi (de "Mannheim roller"), gesynchroniseerde booging, en dynamische discipline die tijdgenoten schokte – veel latere 19e-eeuwse ensembles overtreffend in expressief bereik.
Dus het verhaal van steeds groeiend orkestervolume is oversimpel; de 18e eeuw had zijn eigen dynamische sofisticatie.