Velen beschouwen de didgeridoo als een klassiek Australisch instrument dat niet makkelijk te bespelen is. Inderdaad, veel oefening is nodig om een heldere, aantrekkelijke klank te produceren. Beginners kunnen echter redelijk snel leren spelen door de basistechniek te beheersen. Ervaren spelers voegen levendige verfijningen toe aan hun vocalisaties.
De didgeridoo is een lang, cilindrisch instrument nauw verbonden met de cultuur van de Australische aboriginalen. Traditioneel gemaakt van door termieten uitgeholde eucalyptustakken, produceert het een lage, vibrerende drone. Een circulair ademhalingstechniek is vereist voor een continu geluid. Spelen op de didgeridoo wordt aangehaald als hulp bij astma, slaapapneu, snurken en angst. Beginners kunnen snel aantrekkelijke geluiden produceren onder begeleiding van een expert.
Stemversterking en expressie zijn twee opvallende kenmerken. De karakteristieke drone ontstaat best wanneer je je lippen ontspant en je mond licht open houdt. Mannen hebben een licht voordeel omdat hun natureel lagere stemmen makkelijker harmoniseren met de drone. De lengte van het instrument beïnvloedt de klankkwaliteit merkbaar: langere didgeridoo's hebben grotere resonerende kamers, wat rijkere, complexere geluiden geeft.
Drones zijn niet de enige geluiden die een didgeridoo kan maken. Je kunt ook schreeuwen, praten of zingen, mits je lippen constant vibreren. Hiervoor laat je je lippen trillen terwijl je een dierengeluid produceert, weg van het instrument. Houd deze techniek vol terwijl je speelt. Behoud de trilling en improviseer met verschillende geluiden. Imiteer de kookaburra door een 'koe-koe-ka' geluid te maken tijdens het spelen.
Een geavanceerde maar populaire techniek is het produceren van een hondensblaf. Begin met trillende lippen. Belangrijk is ook het matchen met hondsgejank – hoe hoger de toon, des te beter. Zelfs baritonen moeten een sopraan-blaf proberen voor een aantrekkelijk geluid. Werk de standaarddrone op met blaf-vocalisaties voor een authentiek voorbeeld.