Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Zang

Tuvaanse Keelzingen & De Effecten Op De Stemvouwen

De ontroerende, anderwereldse klank van Tuvaanse keelzingen verrast wie het voor de eerste keer hoort: hoe is het mogelijk dat een keelzanger twee noten simultaan zingt? Deze oude kunstvorm – al eeuwenlang beoefend door het volk van Tuva in de zuid-Siberische vlakte en doorgegeven van de ene generatie zangers aan de volgende – vereist geen erfelijke of anatomische gave. De charakteristieke klanken van Tuvaanse keelzingen worden gecreëerd door zorgvuldige manipulatie van de stemvouwen, tong, lippen, kaak en vocale tract – de organen die alle mensen voor spraak en zang gebruiken. Hoewel speciale manipulatie van de stemvouwen een rol speelt in de klank van Tuvaanse keelzingen, is het niet uitsluitend verantwoordelijk voor de karakteristieke muzikale karakter, noch ondergaan de stemvouwen ongewone stress door de daad van keelzingen.

De Stemvouwen en Stemacoestica

De klank van de menselijke stem wordt grotendeels gedreven door de trilling van de stemvouwen – parallelle banden kraakbeen in de keel. Deze trilling creëert geluiden met een dominantes toonhoogte, of fundamentele frequentie, samen met secundaire toonhoogtes (of harmonischen) van hogere frequenties. In normale spraak en zang zijn deze harmonischen significant zwakker in kracht dan de fundamentele frequentie, en worden ze alleen gehoord als onderscheiden in timbre (zoals de verschillen tussen twee verschillende mensen die dezelfde noot zingen). In Tuvaanse keelzingen manipuleren zangers hun stemmen echter zo dat één van de harmonischen prominent genoeg is om gehoord te worden als een distincte, fluitende noot bovenop de primaire toonhoogte.

Stemvouwtrillingen in Spraak en Keelzingen

Om de karakteristieke prominente harmonischen te creëren, manipuleren Tuvaanse keelzangers hun stemvouwen en andere spraakorganen om gewenste harmonischen te versterken terwijl ze de intensiteit van andere verminderen. In zang en spraak trillen de stemvouwen door snel te sluiten (elkaar aanraken) en te openen terwijl lucht uit de longen ertussen door de luchtpijp passeert. In Tuvaanse keelzingen houden zangers de stemvouwen langer gesloten, en korter open, tijdens de trillingen.

Tongbeweging in Keelzingen

Om melodieën met harmonischen te creëren, bewegen Tuvaanse keelzangers hun tongen tijdens het zingen om de toonhoogtes van de harmonischen aan te passen. Zangers manipuleren hun tongen op verschillende manieren in verschillende stijlen van Tuvaanse keelzingen om karakteristieke akoestische effecten te creëren. Deze tongmanipulatie vindt plaats terwijl de zangers ook hun stemvouwtrillingen controleren.

Kaak- en Lipbeweging in Keelzingen

Een andere strategie die Tuvaanse keelzangers gebruiken om sommige harmonischen te versterken terwijl ze de effecten van ongewilde frequenties reduceren, is zingen met hun kaak naar voren geduwd en de lippen uitgestoken. Deze strategie bewaart akoestische energie in de vocale tract, wat gewenste frequenties versterkt zonder extra werk van de stemvouwen te vereisen.

Zang

Related Categories