Keelzang is een vocalisatietechniek die in het Westen tot voor kort nauwelijks bekend was. Het verschilt fundamenteel van 'normale' westerse zangtechnieken: de zanger produceert twee of meer tonen simultaan, of tonen met een ongewone timbre of textuur. De beroemdste keelzangers zijn Tibetaanse Boeddhistische monniken, wier mantra's wereldwijd bekend zijn.
Dit wordt vaak gezien als de vroegste vorm van keelzang. Uitgevoerd door monniken voor Boeddhistische ceremonies, bestaat het uit een lage toon, een toon een octaaf hoger, en een overtoon-drone (meestal de vijfde overtoon van de lage toon). Let op: keelzang wordt niet gebruikt in traditionele Tibetaanse volkszang; dit is strikt voor Boeddhistische monniken. Het is de bekendste vorm in het Westen.
Ontwikkeld door het Toevaanse volk in zuidelijk Siberië. Het omvat eigenlijk vijf verschillende stijlen: khoomei, kargyaa, sygyt, borbangnadyr en ezengileer. Khoomei is de basismethode en produceert twee of meer zachte tonen. Kargyaa levert lage, harmonische rijk tonen op en lijkt op Tibetaans mantras zingen. Sygyt heeft een fluitachtige toon met prikkende harmonieken en is het moeilijkst. Borbangnadyr en ezengileer manipuleren lippen, tong en keel voor trillen en vibrato. Traditioneel door mannen uitgevoerd, maar vrouwen leren het nu ook.
Keelzang wordt vaak overtoonzang genoemd, hoewel het nauwkeuriger is om te zeggen dat het één type keelzang is. Het legt specifieke nadruk op harmonieken en wordt soms 'Westerse overtoonzang' genoemd. Overtoonzangers gebruiken klinkers, mondvormen en de bovenste keel. Harmonieken zijn hoge geluiden (als gitaar of viool) die te horen zijn boven een lagere fundamentele toon – de 'overtoon'.
Uniek bij de Inuit in de Arctische regio's van Canada, Denemarken, Groenland en VS. Uniek: bijna altijd een duet tussen twee vrouwen, vaak als competitie. Eher een stem-/ademspel dan muziekvorm. Nadruk op ritme, met gevoicde en ongevoicde geluiden. Duurt tot één vrouw geen adem meer heeft. Een duet duurt meestal een paar minuten.