In de 18e eeuw voegde John Spencer Curwen handtekenen toe aan het Norwich Sol-fa onderwijssysteem. Deze Curwen-handtekenen (ook Glover-handtekenen) zijn acht gebaren die elke toon – Do, Re, Mi, Fa, Sol, La, Ti, Do – in een schaal vertegenwoordigen. Oorspronkelijk bedoeld om kinderen kerkliederen te leren zingen, maar veel zangleraren gebruiken ze nu nog steeds.
De eerste (lage) Do: vuist maken en op taillehoogte houden. De hoge Do: vuist op voorhoogte. Re (tweede toon): hand onder hoek uitgestrekt, vingers samen, handpalm naar beneden. Elke volgende teken iets hoger positioneren.
Mi (derde toon): hand horizontaal uitgestrekt, vingers samen, handpalm horizontaal. Fa (vierde toon): vuist met duim naar beneden, als 'duim omlaag'.
Sol (vijfde toon): hand uitgestrekt, vingers samen, handpalm naar borst toe. La (zesde toon): hand ontspannen, naar voren hangen vanaf pols, alsof je bescheiden 'Oh, doe maar' zegt. Ongeveer kinhoogte.
Ti (zevende toon): hand op ooghoogte, wijvinger omhoog. Als een sportfan die claimt dat zijn team nummer 1 is.