Moderne componisten gebruiken diverse technieken om etherische en mystieke koormuziek te creëren. Veel technieken omvatten dissonantie en consonantie om resoluties en progressies te maken die afwijken van klassieke muziek vóór 1910. Componisten schreven succesvolle koorwerken met deze methodes. Het vakgebied blijft evolueren in de zoektocht naar nieuwe klanken.
Componisten vonden manieren om traditionele akkoorden te transformeren. Zij gebruiken kwartale harmonie: akkoorden gebouwd op kwartintervallen in plaats van tertsen. Ook gebruiken ze toonclusters: tonen in ongewone configuraties, inclusief dissonante intervallen als grote en kleine seconden. Akkoorden met meer dan vijf tonen komen ook voor.
Serialisme, ontwikkeld door Arnold Schoenberg, neemt een set toonhoogtes en herhaalt deze op verschillende manieren om te voorkomen dat één toon het tonale centrum wordt. In tegenstelling tot klassieke muziek met een centrale "tonica", breekt serialisme de aantrekkingskracht van een tonale centrum en creëert muziek die vrij beweegt over de chromatische toonladder.
Polytonaliteit zet akkoorden uit verschillende toonsoorten naast elkaar. Een componist kan twee of meer toonsoorten tegelijkertijd gebruiken. Dit creëert dissonante muziek die traditionele theorie modern toepast. Een subset is bitonaliteit (alleen twee toonsoorten). Meestal speelt elk instrument een gerelateerd muziekmotief in een andere toonsoort. Igor Stravinsky was bekend om experimenten met polytonaliteit.
20e-eeuwse componisten ontwikkelden een nieuwe vorm van contrapunt. Deze stijl creëert melodielijnen die de harde effecten van dissonantie verzachten en toont die normaal botsen, harmonisch samen laat klinken.