Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Zang

Keelzangstijlen

Keelzang (throat singing) is een vorm van vocale uitvoering met precise controle van diafragma, mond en keel, resulterend in een unieke en hypnotische klank. Het wordt uitgeoefend door Toevaanse, Mongoliërs, Tibetaanse en Inuit-volkeren. Vaak zijn twee of meer aparte noten hoorbaar van één zanger, naast een basis, fundamentele noot. Er zijn diverse stijlen van keelzang, elk met een ander resultaat.

Toevaanse Keelzang

Khoomei is zowel de algemene naam voor alle soorten keelzang als een specifieke stijl. Deze stijl omvat een fundamentele noot in het midden- tot laagbereik van de zanger, gecombineerd met zachte en duidelijk gediffundeerde harmonieken, vaak met twee of meer discerneerbare noten.

Kargyraa is verdeeld in twee hoofdstijlen – Berg (dag) en Steppe (xovu) – Kargyraa bestaat uit meerdere harmonieken die een krachtige krakende of grollende toon produceren. Deze stijl maakt bijzonder gebruik van manipulatie van klinkerklanken, en is een neef van Tibetaanse harmonische zangen.

Sygyt omvat een fundamentele noot in het middenbereik van de zanger, en wordt gekenmerkt door sterke, piercerende noten die doen denken aan een fluit of fluiten. Het woord "sygyt" betekent letterlijk "fluiten".

Borbangnadyr en Ezengileer worden door sommigen als distincte stijlen gezien, door anderen als ornamente van Khoomei, Kargyraa en Sygyt. Borbangnadyr gebruikt precieze vogelachtige trillers en trillen. Het wordt meest toegepast op Sygyt, maar werkt ook goed met lagere stijlen. Ezengileer afgeleid van een woord betekenis "steg", probeert de galop van een paard na te bootsen. Het bestaat uit ritmische en pulserende oscillaties tussen harmonieken.

Inuit Keelzang

In tegenstelling tot Toevaanse variëteiten, wordt Inuit keelzang bijna uitsluitend door vrouwen uitgeoefend, vaak met twee of meer zangers. Inuit-vrouwen gebruikten het lied om zich te vermaken terwijl de mannen op jacht waren, en om kinderen in slaap te zingen. De stijl wordt gekenmerkt door korte, scherpe in- en uitademingen. Veel ethnomusicologen beschrijven de Inuit-methode niet zoveel als zang maar als een soort vocale of ademhalingsspel, door het gebruik van de gewone stem naast de keel. Optredens nemen vaak de vorm van competities, met twee vrouwen die proberen te harmoniseren en elkaars zang te complementeren terwijl ze hun eigen vaardigheden tonen. De eerste zanger die achterblijft in tempo of zonder adem raakt, verliest.

Xhosa

Inheems in zuidoost Zuid-Afrika, Xhosa-zang (ook wel "eefing" genoemd) wordt uitgevoerd voor feesten en dansen alsook groeps "call and response" optredens. Het wordt bereikt door twee noten een toon uit elkaar te zingen, waarover hogere tonen worden gespreid en geamplificeerd.

Rekuhkara

Uitgevoerd door het Ainu-volk van noordelijk Japan, werd Rekuhkara uitgevoerd door twee vrouwen. Elkaar tegemoet, maakte de een een buis met haar handen en zong in de mond van haar partner, eigenlijk het geluid "gevend". De "ontvanger" moduleerde en pastte de klank aan door haar glottis gesloten te houden en de toon te manipuleren met haar eigen stemligamenten. De laatste bekende praktisante stierf in 1976.

Zang

Related Categories