Zingen is de oudste en meest oorspronkelijke vorm van muziek. Koormuziek heeft door de geschiedenis heen veel veranderingen ondergaan, maar blijft een van de meest invloedrijke genres.
20e-eeuwse koormuziek mengt diverse stijlen, vaak binnen hetzelfde stuk. Componisten hoefden zich niet meer te houden aan één specifieke muziektextuur of gevoel, zoals in eerdere muziekperioden wel het geval was.
Veel koormuziek uit de 1900s, vooral uit de tweede helft van de eeuw, is niet beperkt tot de conventionele acht-toonsschaal waar westerse muziek eeuwenlang op was gebaseerd. Veel componisten experimenteerden met alternatieve schalen en kwarttonen.
In tegenstelling tot barokke en klassieke koormuziek, veranderen 20e-eeuwse koorstukken vaak van maatsoort, soms zelfs maat voor maat. Dit creëert een uniek ritmisch gevoel en voegt spanning en interesse toe. Sommige moderne stukken gebruiken zelfs geen maatsoort meer.
Tempo in moderne muziek is veel vrije en varieert frequent. Dynamiek doet hetzelfde, en tot extreme uiten, inclusief fluisteren en schreeuwen.
20e-eeuwse koormuziek gebruikt de menselijke stem op veel meer manieren dan alleen voor het zingen van woorden. Veel stukken bevatten talloze niet-zang stemgeluidseffecten.