Hindustaanse klassieke muziek, de vocale traditie uit Noord-India, is een van de oudste muziekvormen ter wereld. De kern van deze stijl ligt in de vocale uitvoering; instrumenten werden specifiek ontworpen om de menselijke stem zo nauwkeurig mogelijk na te bootsen. Er bestaan verschillende stijlen en benaderingen binnen de Hindustaanse muziek.
De toonladder is verdeeld in 22 intervallen (shrutis) en kent 7 primaire noten (swaras): Sa - Re - Ga - Ma - Pa - Dha - Ni - Sa. Deze 7 noten hebben geen gelijke intervallen. Een groep van 7 swaras heet een saptak. De eerste en vijfde noot (Sa en Pa) zijn vast; de overige noten kunnen worden aangepast voor verschillende ragas en ritmes.
De Dhrupad-vorm begint met een mantra, de Alap: Om Anant tam Taran Tarini Twam Hari Om Narayan, Anant Hari Om Narayan.
Dit is een sacrale, meditatieve stijl die traditioneel door mannen wordt gezongen, begeleid door tanpura en pakhawaj.
De Khayal (wat 'verbeelding' betekent) is de meest populaire klassieke vorm. Het bestaat uit 4 tot 8 regels tekst, als een gedicht in toon gevat. De thema's gaan vaak over twee liefhebbers of intense gevoelens. Een goede Khayal-uitvoering vereist diepe emotionele expressie en improvisatie binnen de raga.
De Tarana is een snelle, ritmische compositie met onzinwoorden (zoals ta-na-na
, dir-dir
) die in een hoog tempo geïmproviseerd worden. Taranas worden vaak aan het einde van een concert gezongen om het publiek in een stemming van verheugding te brengen.
Door deze vier stappen te beheersen, leg je een stevige basis voor het uitvoeren van Hindustaanse klassieke zang.