Elvis Presley had een wijd vocale bereik (meer dan twee octaven) en zong in veel tonarten. Echter, hij meest frequent C, D, en E groot – tonarten die pasten bij zijn bas-tenor tessitura en zijn kenmerkende mix van kracht, warmte, en flexibiliteit toelieten.
Zijn opnames bevatten vaak toonartwisselingen (modulaties) voor dramatisch effect, vooral in latere ballades.