Michael Jackson's revolutionaire klank ontstond niet in een vacuüm. Hij werd gevormd uit een sterrenbeeld van invloeden – familie, mentors, genres en culturen – die hij absorberde, syntheseerde en uiteindelijk transcendeerde.
Als kind in Gary, Indiana, bestudeerde Jackson Motown als een schrift. Hij vereerde Stevie Wonder's melodische raffinement en multi-instrumentaliteit, Marvin Gaye's sensuele kwetsbaarheid en sociaal bewustzijn, en Diana Ross's gepolijste showmanship en vocale fraserings. De Motown-"assembly line" – strakke arrangementen, aanstekelijke hooks, gospel-geïnspireerde harmonieën – werd zijn interne sjabloon voor popperfectie.
Jackson bewonderde James Brown niet alleen; hij disekteerde hem. De spagaten, de pirouettes, de microfoon-vallen, de cape-routine, de gesimuleerde uitputting gevolgd door explosief herstel – Jackson internaliseerde Brown's kinetische vocabulaire en maakte het zijn eigen. Hij crediteerde Brown ervoor hem te leren "hoe je een toneel beheerst."
Nachtelijks optreden als puber met zijn broers in de Jackson 5 was zowel conservatorium als drukketel. Hij meesterde professionele discipline, vocale blending en publiekpsychologie vóór zijn volwassenheid. De groepsucces plantte ook de zaad voor zijn solo-ambitie: hij wist dat hij de spotlight alleen kon dragen.
Opgegroeid als Jehova's Getuige, zong Jackson in de Kingdom Hall-koor. De call-and-response-structuur, emotionele intensiteit en gemeenschappelijke geest van zwarte gospelmuziek informeerden zijn vocale afgifte – vooral de ad-libs, melisma's en spirituele verlangens in ballades als "Will You Be There."
Jackson's nieuwsgierigheid strekte zich ver buiten de Amerikaanse pop uit. Hij incorporeerde:
Deze onversadigbare muzikale honger – gecombineerd met Quincy Jones' productiegenialiteit – creëerde een klank die zich overal op aarde tegelijkertijd vertrouwd en ongekend anfühlte.