Het is een mythe dat hoge toon alleen glas laat breken. Het fenomeen hangt af van frequentie en amplitude die overeenkomen met de natuurlijke resonante frequentie van het glas — niet slechts een hoge noot.
Elk object heeft een frequentie waarop het van nature trilt. Als een geluidsgolf die exacte frequentie treft met voldoende volume (amplitude), overgaat energie efficiënt in het glas, wat sympathische trilling veroorzaakt. Als de amplitude hoog genoeg is, overschrijdt de trilling de structurele grenzen van het glas, en het barst.
Een getrainde operasanger kan een glas laten bersten door de precieze resonante noot te zingen met hoog volume — maar het is de frequentie match + volume, niet de toonhoogte, die het werk doet. Een lage noot op de juiste frequentie zou theoretisch ook kunnen werken.