Er is een veelvoorkomende misvatting dat slaveneigenaren actief zingen op plantages moedigden. Historische bewijzen suggereren dat, hoewel verslaafden zang gebruikten als een vitale vorm van expressie, communicatie en verzet, slavenhouders dit over het algemeen niet ondersteunden. In veel gevallen werd zingen met argwaan of bestraft, omdat eigenaren vreesden dat het rebellie kon coördineren of verborgen boodschappen kon overdragen. Toen muziek toegestaan was, was het vaak streng gecontroleerd – beperkt tot werkliederen die de arbeidsritme regelden of religieuze hymnen die gehoorzaamheid bevorderden. De rijke muziekcultuur die uit de slavernij voortkwam, werd geschapen door de verslaafden zelf, niet als een welwillende toestemming van hun peinigers.