Zingen is een van de oudste expressieve gedragingen van de mensheid, waarschijnlijk ontstaan in het Paleolithicum. Hoewel we het niet zeker weten, stellen onderzoekers verschillende complementaire theorieën voor:
Vroege vocalisaties communiceerden emotie, coördineerden groepen en versterkten sociale banden — voorlopers van gestructureerde melodie.
Gezangen, gebeden en cerimoniele liederen verbonden gemeenschappen met het goddelijke en markeerden levensovergangen.
Zingen externaliseert vreugde, verdriet, liefde en stress, wat collectieve catharsis bevordert.
Het namaken van vogelgezang, dierengeluiden en omgevingsritmes kan melodische uitvinding hebben gespaard.
Wiegeliedjes en kalmerende vocalisaties bevorderden hechting, wat vocale controle en muzikale gevoeligheid ontwikkelde over generaties heen.
Zingen ontstond waarschijnlijk onafhankelijk in meerdere regio's, en evolveerde over millennium naar de diverse tradities die we vandaag horen.