De Thebaan-oudsten (Koor) interveniëren op twee cruciale momenten:
De Koor beveelt nooit expliciet – ze hebben geen autoriteit. Ze raden aan, waarschuwen, en reflecteren publieke opinie. Hun omslag van "gehoorzaam de koning" (vroegere oden) naar "geef toe aan de goden" (late oden) spiegelt het verschuivende geweten van de stad. Creons weigering zegelt zijn catastrofe.
Dramatisch belichaamt de Koor de polis – haar vroomheid, vrees en late moed.