"Sa Bughaw na Buhangin" (1929), opgenomen door Victor Wood, is een vroege Filipijnse populairsong met kundiman invloeden — maar het is geen formele kundiman. Het zit aan de populaire kant van de scheiding tussen traditie en moderniteit.
Het nummer wordt geclassificeerd als harana-stijl of vroege OPM (Original Pilipino Music) — commerciële muziek opgenomen voor massaconsumptie via de opkomende opname-industrie.
Het volgt een strofische vorm (dezelfde muziek voor elk couplet) met eenvoudige harmonie. Het mist de kundiman's kenmerk: een dramatische, doorgekomponerde verschuiving van mineur naar majeure en complexe structurele ontwikkeling.
De teksten uiten romantische nostalgie ("blauwe zanden", verloren liefde). Dit verschilt van de kundiman's verheven, poëtische symboliek — vaak allegorisierend de Filipijnen als een beminde vrouw of spirituele devotie uittend.
De melodie wordt vaak toegeschreven aan Nicanor Abelardo, een kundiman meester. Echter, voor Wood's opname werd het gearrangeerd als een populaire foxtrot/ballade — het kunstlied aangepast voor commerciële aantrekkingskracht. Deze arrangeringsgeschiedenis bevestigt zijn status als kundiman-beïnvloede pop, niet het genre proper.