De frase komt uit Thomas Moore's 'The Last Rose of Summer' (vaak verward met zijn Irish Melodies collectie). Het gedicht gebruikt een eenzige overlevende roos als metafoor voor Ierland dat eeuwenlang hardheid doorstaat. De harp—Ierlands nationalsymbool—vertegenwoordigt de culturele stem van het land. 'The harp that once through Tara's halls' roept de oude Heuvel van Tara op, zetel van de Hoge Koningen, waar harpisten ooit voor koninklijkheid speelden. Het stuk bewaalt verloren soevereiniteit en glorie, terwijl het ruimte houdt voor toekomstige hoop—een quintessentiële uitdrukking van Ierse romantische nationalisme.