Niet-volledige rijm (ook wel oneffen rijm of schuine rijm genoemd) treedt op wanneer twee woorden dezelfde eindklinkers delen maar verschillende klinkers hebben.
Voorbeeld: "dat" en "hit" eindigen allebei op /t/, doch de klinkers /ɑ/ en /ɪ/ verschillen. De echo van de klinker creëert een subtile klanklink zonder volledige rijmresolutie.
Dichters gebruiken niet-volledige rijm om sing-song voorspelbaarheid te vermijden, ongemak te wekken, of thematische spanning te spiegelen.