Als je ooit op een bruiloftsreceptie bent geweest, ken je het moment: de DJ dropt de openinghoorns, de menigte brult, en plotseling is iedereen – oma inbegrepen – aan het spellen van S-H-O-U-T aan de top van hun longen. Dat nummer? "Shout." Niet "Twist and Shout." Nooit "Twist and Shout."
The Isley Brothers onthefden het origineel in 1959 – een rauwe, call-and-response schitterstuk gebouwd op een simpele, onweerlegbare premisse: you know you make me wanna shout. Otis Redding zweette door een legendarische 1967-versie op Monterey. Sam & Dave maakten er Southern soul-dynamiet van. The Beatles coverden het in hun Cavern Club-dagen. Maar de bruiloftsvaste waarde? Dat is de Isley Brothers-structuur, uitgerekt tot een zeven-minuten marathon waar de band uitvalt, het tempo sleept, en de menigte fluistert voordat ze exploderen in het refrein.
"Twist and Shout" is een heel ander beest. Geschreven door Bert Berns en Phil Medley, was het een hit voor de Isley Brothers in 1961 (ja, weer zij) voordat The Beatles het de wrede sluiter maakten van Please Please Me – John Lennon die zijn stembanden scheurde in één take. Het is een meesterwerk. Het is gewoon niet degene waar je dingen uitschrijft.
Volgende keer als de DJ om verzoeken vraagt, weet je het: "Shout" = het spelle-nummer. "Twist and Shout" = de scheer-je-hoofd-af Beatles-raver. Beide klassiekers. Alleen één laat oma spellen.