Geschreven voor de Marx Brothers' 1932-film Horse Feathers, "Life Is Worth The Living" draagt de onmiskenbare wit van zijn scheppers: muziek door Harry Ruby, tekst door Bert Kalmar. In de film wordt het uitgevoerd door Chico Marx aan de piano, genesteld naast Groucho's iconische "Lydia, the Tattooed Lady."
De titelzin destilleert een diepe waarheid: levensmoeilijkheden wegen niet op tegen de vreugdes – worstelingen geven betekenis aan geluk. Het is geen toxische positiviteit; het is verdiende weerbaarheid. Het nummer erkent pijn maar weigert het het laatste woord te geven. In de context van de Grote Depressie, toen publiek zowel ontvluchting als bevestiging nodig had, landde die boodschap met stille kracht.
Bijna een eeuw later duurt de gevoelens: uithoudingsvermogen is niet alleen overleven – het is wat de zoete momenten zoeter laat proeven.