Een van de meest aanhoudende misverstanden in vroege 20e-eeuwse populaire muziek is dat Bing Crosby het sentimentale nummer "When the Swallows Come Back to Capistrano" opnam. In werkelijkheid behoort de definitieve versie toe aan The Ink Spots, de pionerende Afrikaans-Amerikaanse vocale kwartet wier gladde harmonieën en kenmerkende "sprekende bas"-stijl het pre-oorlogse tijdperk definieerde.
Uitgebracht in 1940 op Decca Records, bevatte The Ink Spots' versie lead tenor Bill Kenny's zwevende hoge noten en Orville "Hoppy" Jones' gesproken bas-interlude – een kenmerk van hun arrangeringen. De single werd een top-10 hit, wat de associatie van het nummer met de elegante, jazz-gekleurde vocale stijl van de groep bevestigde.
Crosby nam talloze standaarden op tijdens dezelfde periode, en zijn croonende basbariet overlapte vaak met het repertoire van vocale groepen als The Ink Spots. Discografieën bevestigen echter dat hij "When the Swallows Come Back to Capistrano" nooit commercieel opnam. De verwarring komt waarschijnlijk door radio-uitzendingen waar presentators soms nummers verkeerd toeschreven, of door compilatie-albums die gelijkaardig klinkende artiesten groeperden.
De tekst verwijst naar de jaarlijkse terugkeer van rotszwaluwen naar Mission San Juan Capistrano op St. Joseph's Dag (19 maart), een traditie gevierd sinds de jaren 1920. Componist Leon René werd geïnspireerd door het fenomeen, en componeerde een melodie die nostalgie oproepte voor een geromantiseerd Westkust. The Ink Spots' versie blijft de culturele aanhaalpunt – een herinnering dat achter elk bekende nummer vaak een verrassend waar verhaal schuilt.