Chester Bennington bezat een natuurlijk krachtige, veelzijdige stem met een uniek rauwe timbre – maar natuurlijk talent was slechts het startpunt. Zijn ontwikkeling combineerde:
Bennington mengde melodische gevoeligheid (schone passages in "Shadow of the Day") met agressieve distortie ("One Step Closer," "Given Up") zonder zijn instrument te vernietigen – een zeldzame balans. Hij bestudeerde zangers uit diverse genres (Depeche Mode's Dave Gahan, Stone Temple Pilots' Scott Weiland, Mike Patton) maar smeedte een handtekeninggeluid dat in twee noten herkenbaar is.
Zijn stem was niet "gegeven" – hij werd gebouwd, noot voor noot, jaar na jaar, door de huwelijk van aangeboren capaciteit en gedisciplineerde cultivering.